ଚିତ୍ର ବିଚିତ୍ର

ସନ୍ତୋଷ କୁମାର ଦାଶ ପ୍ରତିବର୍ଷ ମାଘ ମାସ ଶୁକ୍ଲ ସପ୍ତମୀ ତିଥି ରେ ଚେଇଁ ଉଠେ ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା।ଜନାକୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇପଡ଼େ କୋଣାର୍କ ବେଳାଭୁମି। କାଳର କରାଳ ଗତିରେ ନିଜ

ଶୀତ ଚାଲିଗଲା ଶୀତ ଋତୁ ଥାଇ ବସନ୍ତ ଆସୁଛି ମାଡି, ବସନ୍ତ ନସରୁ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଆସିଯିବ ମାରିବ ଝାଞ୍ଜି ଲହଡି । ଏ ବଡ ବିପତ୍ତି ଜଳ

ମଇଳା ଲୁଗାରେ ମଉଳା ପଦୁଅଁ ଦେଖି ପଣ୍ଡା ଗଲେ ରାଗି, ମନୋହର ଦାସ ମନ କଷ୍ଟେ କହେ ମୋ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଲଗା ବେଗି । ପଣ୍ଡା ନ’ଶୁଣିଲେ

ଦୟାର ଦୟାରେ ଚାଷୀ ହସୁଥିଲା ମୀନ ଧାନ ଚାଷ କରି, ଦୟା କୂଳେ ଥିଲା ସ୍ବଚ୍ଛ ପରିବେଶ ପାଣି କାଚକେନ୍ଦୁ ପରି । ଦିନେ ଦୟାନଦୀ ରକ୍ତନଦୀ

ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମରେ ଅମାବାସ୍ୟା ତିଥି ଖୁବ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ ଅଟେ, ଓ ଧର୍ମ ଗ୍ରନ୍ଥ ରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଷୋଳ କଳାର ମା ବୋଲି କୁହାଯାଇଥାଏ। ଅମାବାସ୍ୟାରେ ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କ ୧୬

ଆହେ ଇଛାମୟ ଇଛାର ଠାକୁର ତୁମ ଇଛା ଯାହା କର, ତାରିଛ ମାରିଛ ଯାହା ବି କରିଛ ମଉନେ କରି ବିଚାର । ଚକ୍ର ପେଷିଅଛ ନକ୍ର

ଦେଖି ଦେଖି ଆଖି ମୁଦି ହୋଇଗଲେ ହୃଦୟ ଭିତରେ ଦିଶେ, ଅନ୍ତରେ ବାହାରେ ରୂପ ଅରୂପରେ ବତିଶ ବେଶ ପ୍ରକାଶେ । ଅବକାଶ ବେଶ ନିତ୍ୟଧୂପ ବେଶ

ବୀର ପୁତ୍ରଙ୍କର ତ୍ୟାଗ ବଳିଦାନେ ମୋ ଦେଶ ଜାତି ମହାନ, ତାଙ୍କ ଗୁଣ କିର୍ତ୍ତୀ ଦେଶପ୍ରେମ ପ୍ରୀତି ଚିରକାଳ ଅମଳିନ । ଦେଶ ଭକ୍ତି ପ୍ରୀତି ମୋ

ତୁମେ ସ୍ବପ୍ନ ତୁମେ ନିଦ୍ରା ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ନିଦ୍ରାବେଳେ ସ୍ବପ୍ନ ମଧ୍ୟେ ତୁମେ ଦିଅ ବାର୍ତ୍ତା । ଶୁଭ କି ଅଶୁଭ ହେଉ ଯାହା ମୁଁ ଦେଖଇ,

କୁନିକୁନି ଥଣ୍ଟ କୁନି ତାର ପେଟ କୁନିକୁନି ପାଦ ଡେଣାଟି, କିଚିରି ମିଚିରି ଭାଷାଟି ତାହାର ଘରଚଟିଆ ତା’ ନାଁ ଟି । ନିଜ ଘର ନାହିଁ