ଚିତ୍ର ବିଚିତ୍ର

ଯେତିକି ଜାଣିଛି ସେତିକି କହୁଛି ଖାଲି ସତ ମିଛ ନାହିଁ, ଆମ ଦେଶ ଚୋର ବିଲାତରେ ସାଧୁ ଲାଜ ଲାଗେ କହି କହି । ଚୋରି କରି

ଦାରୁବ୍ରହ୍ମ ସିଏ ବ୍ରହ୍ମର ପ୍ରତୀକ ବିଶ୍ଵବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ସ୍ଵରୂପ, କେତେବା କାଢିବ କେତେବା ଭରିବ ସେତ ପୂର୍ଣ୍ଣବ୍ରହ୍ମ ରୂପ । ବେଶରେ ଆକାର ଭ୍ରମ କରେ ଦୂର ସର୍ବୋପରି

ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ରେ ଭଉଁରୀ ଜଳରେ ସ୍ଥଳରେ ବଡଦାଣ୍ଡେ ନରେନ୍ଦ୍ରରେ, ଚକେ ଅଖ ଯୋଖା ରଥଖଳା ପରେ ଜଳକ୍ରୀଡା ନରେନ୍ଦ୍ରରେ । ଜୀବନର ଚକ ଆୟୁଷର ଅଖ ଭିଡେ ଶରୀର

ଦୟଣା ତୁଳସୀ ତୋ ଗଳାର ମାଳ ପାଦ ଯାଏଁ ଲମ୍ବିଥାଏ, ମୋ ଗଳାର ମାଳ ସୁନାରେ ତିଆରି ଛାତିପରେ ଶୋଭାପାଏ । ତୋ ମାଳ ବାସଇ ମହ

ଚନ୍ଦନ ତୁଳସୀ କର୍ପୂର ବାସଇ ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗ କାଳିଆ ତୋର, ହିଂସା କ୍ରୋଧ ଲୋଭ ମାୟା ମୋହ କାହିଁ ମୋ ଅଙ୍ଗେ କରିଲୁ ହାର । ଏତେ ଅପବାଦ

ସିଂହଦ୍ବାରେ ରହି ତୋତେ ମୁଁ ଚାହିଁଛି ମୋତେ ଦିଏ ଥରେ ଚାହିଁ, ମୋ ଆଖିରେ ଥରେ ତୋ ଆଖି ମିଶିଲେ ସବୁ ଭୁଲିଯିବି ମୁହିଁ । ତୋ

ତୋ ଚକାନୟନ ତୋ କଳାବଦନ କିଏ ଦେଖେ କେତେଦିନ, ଯାହାକୁ ଆୟୁଷ ଯେତେ ତୁ ଦେଇଛୁ ସିଏ ଦେଖେ ସେତେଦିନ । ପାପି ତପୀ ଜପି କେତେ

ତୁମେ ଏକା ପ୍ରଭୁ ସତ୍ଯର ଆଧାର ଆଉ ଯାହା ଦେଖେ ମିଛ, ତୁମକୁ ଦେଖିନି ଅନୁଭବ କରେ ସକଳ ହୃଦେ ବହୁଛ । ନିଶ୍ବାସରେ ଅଛ ବିଶ୍ବାସରେ

ସିନ୍ଦୂର ବିନ୍ଦୁ ସଧବା ସନ୍ତକ ହିନ୍ଦୁ ରମଣୀର ମଥାର ମଣି, ଲଗାଇବା ସୁଖ ଲିଭିଯିବା ଦୁଃଖ ସିଏ ହିଁ ଜାଣଛି ସାଇତି ରଖିଛି ଯୁଗ ଯୁଗ ଧରି

ଗୀତଗୋବିନ୍ଦ ଲଳିତ ଛନ୍ଦେ ଜୟଦେବ ତୁମ ପାଦ ବନ୍ଦେ ନ ଶୁଣିଲେ ନିଦ ଜଗାକୁ ଆସେନି ଗୀତଗୋବିନ୍ଦରୁ ନିତି ପଦେ । ରାଧାକୃଷ୍ଣ ପ୍ରେମାମୃତ ଲୀଳା ଗୀତଗୋବିନ୍ଦରୁ