ଚିତ୍ର ବିଚିତ୍ର

ସୁନାବେଶ କାହିଁ ହେବୁରେ କାଳିଆ ତୋ ବେଶ କି ଅସୁନ୍ଦର, ସୁନାବେଶ ହୋଇ ମୁହଁ ନ ଦିଶିଲେ ଲୁହ ଝରେ ଝର ଝର । ତୋ କଳା

ଗୁଣ୍ଡିଚା ମନ୍ଦିରେ ମନ ତୃପ୍ତିହେଲା ମାଆ ହାତ ରନ୍ଧା ଖାଇ, ଯେତେ ସୁଖ ଦୁଃଖ ସବୁ ସରିଗଲା ଶ୍ରୀମନ୍ଦିର ଯିବା ଭାଇ । ରଥ ହୋଇଅଛି ଉତ୍ତରକୁ

ଶରଧାବାଲିରେ କେଡେ ଶରଧାରେ ଚାହିଁ ରହିଥିଲି ତୋତେ ରଥରୁ ଓହ୍ଲେଇ ମୋତେ ତୁ ନ ଚାହିଁ ଚାଲିଗଲୁ ତୋର ପଥେ । ମନ ଦୁଃଖ ମୋର ମନରେ

ଆଡପ ମଣ୍ଡପେ ଆଡପ ଅବଢା ବାସୁଅଛି ମହ ମହ, ମାଆ ସ୍ନେହ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଯହିଁ ଭରିଥାଏ କିଏ ତାର ସମ କୁହ । ଅମୁହାଁ କୂଅର ଜଳେ

ରଥ ପଥ ଖାଲି ବାଇସି ପାହାଚ ରତ୍ନସିଂହାସନ ଖାଲି, ଶ୍ରୀମନ୍ଦିରେ ନାହିଁ କାଳିଆ ସାଆନ୍ତ ଆଡପ ମଣ୍ଡପ ଗଲି । ଆଡପ ମଣ୍ଡପେ ଆଳାପ ଚାଲିଛି ଭାଇ

ସବୁ ତୁମ ଇଛା କହି ହେ ମଣିମା ଦୋଷ ନ ମୁଣ୍ଡାଏ ଯିଏ, କେଉଁ ଦଣ୍ଡେ ତାକୁ ଦଣ୍ଡିତ କରିବ ଦୋଷ ମୁଣ୍ଡେଇବ ସିଏ । ତୁମ

ହେରା ପଞ୍ଚମୀରେ ହେରା ଗୋହିରିରେ ହେଳା ନ କରି ଫେରିଲେ, ନାଟଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ନନ୍ଦିଘୋଷ ରଥ ଚକ ଅର ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ । ଅନାଇଁ ଅନାଇଁ ଚାରି ଦିନ ହେଲା

ଗୁଣ୍ଡିଚା ମନ୍ଦିରେ ଚକା ବଇଠିରେ ଚକାମାଡି ବସିଗଲ, କେତେ ପଥଶ୍ରମ ହୋଇଛି ମଣିମା ନନ୍ଦିଘୋଷେ ଆସୁଥିଲ । ବସିଥିଲ ପ୍ରଭୁ ନନ୍ଦିଘୋଷ ରଥେ ଭକ୍ତ ଭିଡୁଥିଲେ ରଥ,

ଶରଧା ବାଲିରେ ବସିଛ ରଥରେ କୁହ ପ୍ରଭୁ କେତେ ଖୁସି, ମା’ ଗୁଣ୍ଡିଚାରାଣୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସାଆନ୍ତାଣୀ ଜଣେ ଦୁଃଖୀ ଜଣେ ଖୁସି । ପ୍ରଭୁ ହୋଇ ଯେବେ

ଖଣ୍ଡେ ଚାଲୁଅଛ ଦଣ୍ଡେ ରହୁଅଛ ଦେଖିଲେ ଥରୁଛି ଛାତି, କେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ ରଥକୁ ଉଠିବ ସରିବ କି ନୀତିକାନ୍ତି । ସତେ କି ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗ ଗରୁ ହୋଇଗଲା