ଚିତ୍ର ବିଚିତ୍ର

ନୀଳାଚଳେ ଲୀଳା କରୁ ଚକାଡୋଳା କେତେ କେତେ ନାମ ବହି, ଯେତେ ଯେତେ ନାମ ସେତେ ସେତେ କର୍ମ ନାମ କର୍ମ ଫଳ ପାଇଁ । ଦୀନବନ୍ଧୁ

ଷାଠିଏ ପଉଟି ଭୋଗ ବାଢିଥିଲି କିଛି ତ ଛୁଇଁନ ହରି, କୁହ ତେବେ କେଉଁ ଅପରାଧେ ମୋର ଭୋଗ ଅଛି ସେହିପରି । ମନେ ଭାବିଲ କି

ଜୀବନକୁ କରି ଲୁହାର କଡେଇ କ୍ଷୁଧାର ଅନଳ ଜାଳି, ଆୟୁଷ ବାଲିରେ ବାଦାମ ଭାଜୁଛି ସମୟ ଯାଉଛି ଚାଲି । ବାଲି ତାତୁ ତାତୁ ବାଦାମ ପଡୁଛି

ମୋ ଟିପ ଚିହ୍ନ ନେଇଗଲେ ତୁମର ଖୁସି କହିଲେ ନସରେ । ଥରେ ସାଧା କାଗଜ ଉପରେ ମୋ ଟିପଚିହ୍ନ ମାଡିଦେଲେ ତୁମକୁ ମିଳିଯାଏ କୋଟିନିଧି, ଏଣେ

କେତେ ନାମ ତୁମ ପ୍ରଭୁ ମନେ ମୋ ରହୁନି, ଯେଉଁ ନାମ ଭଲ ଲାଗେ ଡାକି ମୁଁ ପାରୁନି । ଯାର ମୁଖ ପଦ୍ମମୁଖ କଳା କି

ଚକା ଚକା ଆଖି ତୋର ଭ୍ରୁଲତା ନଥାଇ, ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଜ୍ୟୋତି ନିତି ପ୍ରକାଶଇ । ବେନି ଆଖି ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ତତ୍ତ୍ବଦର୍ଶୀ କହେ, ଦିନ

ଜଗନ୍ନାଥ ଜଗନ୍ନାଥ ନାମ ଗାଇ ଗାଇ, ବାହାରିଲି ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଦରଶନ ପାଇଁ । ସାଥେଛନ୍ତି ଭାଇବନ୍ଧୁ ସାରା ପରିବାର, ଯାତ୍ରା ପଥେ ଯେତେ ବାଧା କରିଦେବ ଦୂର

ଶ୍ରୀମନ୍ଦିର ଗଲି ଦର୍ଶନ କରିଲି ଅବଢା ଖାଇ ଫେରିଲି, ତୋ ଝଡା ତୁଳସୀ ନିର୍ମାଲ୍ଯ ଆଣିଲି ଗଣ୍ଠି ପକାଇ ରଖିଲି । ସେ ଗଣ୍ଠିକୁ ନିତି ନିଜେ

ହୃଦୟକୁ କଲି ରତ୍ନସିଂହାସନ ତୁମରି ବସିବା ପାଇଁ, ହୃଦୟେ ବସିଲେ ଶରୀର ମୋହରି ଶ୍ରୀମନ୍ଦିର ଯିବ ହୋଇ । କେତେ ବା ଆୟୁଷ କାହାକୁ ଦେଇଛ କେତେ