ଚିତ୍ର ବିଚିତ୍ର

ଦେଖ ଦେଖ ଆସୁଛନ୍ତି ମଦନମୋହନ ରାଧିକା ଦୁତିକା ପାର୍ଶ୍ବେ ବଡ ଶୋଭାବନ। ମଣିବିମାନେ ଆସନ୍ତି ଦାଣ୍ଡେ ଝୁଲି ଝୁଲି ରାମକୃଷ୍ଣ ବସି ହସୁଛନ୍ତି ଖିଲି ଖିଲି ।

ଅଧ୍ୟାପକ ହେମନ୍ତ କୁମାର ଗନ୍ତାୟତ ଆହେ ମହାବାହୁ ତୁମେ ଥାଉ ଥାଉ କାହାଗେ କହିବି ଦୁଃଖ ଆଉ ସବୁତ ଜାଣିଛ ମଉନେ ବସିଛ ତୁମ ଆଗେ ମୋ’ର

ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗେ ଚନ୍ଦନ ବୋଳି ମଣିବିମାନେ ବିଜେ ବନମାଳି ଗୋ ଦେଖ ଆସୁଛନ୍ତି ଢଳି ଡଳି ସୁଜନେ ଗୋ । ବାଜୁଛି ବୀର କାହାଳୀ ବଡ଼ଦାଣ୍ଡ ପଡୁଅଛି ଉଛୁଳି

ତୋ କଳାଶ୍ରୀମୁଖ ହରେ ମୋର ଦୁଃଖ ପ୍ରଭାତେ ଦର୍ଶନ କଲେ, ମଧ୍ୟାହ୍ନେ ଦର୍ଶନ ସୁଖ ଶାନ୍ତି ଜ୍ଞାନ ରାତ୍ରେ ସୁଖ ନିଦ୍ରାଭଲେ । ସ୍ବପ୍ନରେ ଦର୍ଶନ କଲେ

ଆସ ସଖୀ ସର୍ବେ ଆସ କାଳିଆ ଡାକୁଛି ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ରେ ଆସ ଗୋ ଯହିଁ ଦେଖିବ ଦ୍ବାଦଶ ଯାତ ସଜନୀ ଗୋ । ବୈଶାଖେ ଚନ୍ଦନ ଯାତ ଜ୍ଯେଷ୍ଠରେ

ଆସ ହେ ଭକ୍ତ ଆସ ଚାପ ଦେଖିବ ଆସ ହେ ।।ଘୋଷା।। ଗ୍ରୀଷ୍ମେ ବଇଶାଖ ଅତିବ ତପତ ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗକୁ ବାଧା ହୁଏ ବହୁତ ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗ ଶୀତଳ ଶ୍ରୀଜିଉ

ଆହେ ନୀଳଗିରି ତୁମ୍ଭ ସେବାରେ ମୋ ଦିନ ଯାଉ ସରି ।। ଘୋଷା।। ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗେ ଚନ୍ଦନ ଲେପୁଥିବି ଶ୍ରୀଗୀତଗୋବିନ୍ଦ ଗାଉଥିବି ତୁଳସୀ ଦୟଣା ମାଳ ଗଳେ ଦେଇ

ସର୍ବାଙ୍ଗେ ବୋଳି ଚନ୍ଦନ ନରେନ୍ଦ୍ର ସରେ ମଦନମୋହନ ଚାପଖେଳରେ ବଳିଛି ମନ । ସଙ୍ଗତେ ପଞ୍ଚସାଗର ଭୂଦେବୀ ଶ୍ରୀଦେବୀ ମୂରଲୀଧର ବଳରାମ ଚନ୍ଦନେ ବିହାର । ନନ୍ଦା

ଚକାନୟନ ଭଜି ଭଜି ଯାଉ ଏ ଜୀବନ ବାରେ ନ ଦେଲୁ ଦରଶନ ।। ଘୋଷା।। ତୋ ସେବାକୁ ଯୋଗ୍ଯ ନୋହି ଏଡେ ଅଭାଗା ଅଟଇ ପଚାରିଲେ

ଗ୍ରୀଷ୍ମେ ବଇଶାଖ ଜ୍ଯେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗେ ନିଦାଘ କଷ୍ଟ ଗୋ ଚନ୍ଦନ ବୋଳି ଖଣ୍ଡନ ରିଷ୍ଟ ସଜନୀ ଗୋ । ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ତପତ ଝାଞ୍ଜି ଅଙ୍ଗବାସ ଯାଏ